logo_lefmetletters

Teletubbie

Je bent ondernemer. Je neemt jezelf serieus en dus ben je aangesloten bij een netwerkvereniging. Schijnt goed te zijn voor je contacten. Een paar maanden geleden trok ik de stoute schoenen aan en werd lid van de Houtense ondernemersvereniging.

 

Eens in de maand een bijeenkomst, een babbeltje hier, een borreltje daar en netwerken maar. Je schijnt het niet aan me te zien, maar ik vind het lastig. Al die onbekende mensen die je aanspreken. Niets voor mij. Regelmatig denk ik: “Wat doe ik hier in godsnaam?” Maar ik geef niet op en eerlijk is eerlijk; het is elke keer leuker. Ik herken mensen, ik groet ze en maak op ontspannen wijze een praatje.

Het aardige is dat de bijeenkomsten soms bij leden georganiseerd worden. Mag je zomaar een kijkje in de keuken van een ander nemen. Afgelopen donderdag waren we te gast bij Jongerius, beroemd opkweker van allerlei groente- en fruitzaden. Aan de Utrechtseweg in Houten heeft hij maar liefst 14 hectare met glazen huizen. In al die kassen staan duizenden plantjes met vaak exotische namen.

Eigenaar Nico sprak gepassioneerd over het familiebedrijf en gaf vol trots een rondleiding. Om enge ziektes uit de kassen te weren, moesten we allemaal door de reinigingsmachine om daarna, uitgedost als witte teletubbie de kassen in te mogen. Nico vertelde over de groei van zijn bedrijf; automatisering, milieumaatregelen en expansiedrift naar Europa. Hij heeft het allemaal meegemaakt.

Na afloop vroeg een ondernemer wat ik van de bijeenkomst vond. Ik vond het fascinerend en riep vol enthousiasme: “Nog een keertje! Nog een keertje!”