logo_lefmetletters

Nachtpost

‘Sorry mam, ik bedoelde het niet zo. Hou heel veel van je.’

‘Soms voel ik me gewoon rot, weet ook niet waarom. En dan ben ik toch zo kwaad. Hoe kan ik dat stoppen?’

Het zijn van die kattenbelletjes die iedereen kent. Een boos kind dat zijn excuses niet aan durft te bieden. Zich daar rot over voelt en dan via een briefje laat weten dat het niet zo bedoeld was. Handgeschreven briefjes die ineens op de keukentafel liggen. Of op je bureau.

 

Bij ons in huize Koot&co –man en kinderen heten namelijk Koot en ik ben de co- verschijnen deze notities vaak ‘s avonds laat. Dan sluipt er een kind naar het ouderlijk bed en legt daar een briefje op het kussen. Of nachtkastje. Nachtpost. Als ik dan mijn bed instap, word ik verrast met lieve verontschuldigen of een kreet om hulp. Gelukkig sluit de nachtpost pas bij het ochtendgloren, dus vaak stuur ik even een briefje terug. Zodat kindlief ’s ochtends wakker wordt met een kattenbelletje naast hem of haar.

Vorige week sloeg ik het dekbed om en ontdekte een envelop. Deze keer was het geen kinderhandschrift. Voor mijn geliefde, stond er. Geschreven in een schuin handschrift. Had manlief een briefje geschreven. ‘Lieve schat, een tegoedbon voor een avondje uit. Jij mag kiezen.’ Ik glimlachte. Wat hou ik van nachtpost!