logo_lefmetletters

Taal is stom!

'Taal is gewoon ontzettend stom. Ja, sorry hoor, maar dit is dus geen leuke dag.’

Twee meiden van elf liggen met hun hoofd op tafel. Gezichten naar elkaar toe. Ik ben verbaasd. Zojuist hebben ze een prachtig gedicht geschreven en voorgedragen. Is dat dan stom?

‘Ja, want als taal stom is, dan is het gedicht dus ook stom. Kan jij niks aan doen. Jij bent best aardig.’ Ik besluit om verder niet te reageren. Het is bijna pauze, dan mogen de meiden met de andere acht kinderen uit de klas buiten ravotten. Misschien dat ze vanmiddag iets enthousiaster worden. En misschien dat de drie jongens uit deze groep dan iets beter willen luisteren. Die zijn vooral met elkaar bezig. Aan elkaar zitten, zomaar van tafel weglopen, spelen met de papiersnijder en weet ik wat al niet meer.

Weekendschool Utrecht

Deze tien kinderen volgen vandaag een les Taal en Poëzie op de IMC Weekendschool in Utrecht. Annemarie en ik zijn vandaag gastdocent. We weten dat de spanningsboog van deze kinderen heel kort is en dus hebben we een strak programma in elkaar gezet. Deels geslaagd, deels dus minder, zo begrijp ik uit de desinteresse van de groep. Die lange zinnen maken, dat was wel tof, vertelt een jongen in de pauze. Want dat was een spelletje.

Mooi, voor de middag staan er twee spelletjes op het programma. Misschien dat we de aandacht dan beter vast kunnen houden. Tijdens het rijmspel doet iedereen actief mee. Daarna gaan de kinderen aan de slag voor een poëziebattle. Ze schrijven allemaal een kort gedicht en gaan tegenover elkaar staan. Er is een echte jury en de kinderen staan om de beurt op een stoel om hun gedicht voor te dragen. Het ritme ontstaat vanzelf, de stemmen worden luider en het gejoel en geklap na afloop van elk gedicht wordt steeds enthousiaster. Als iedereen geweest is, vraagt een van de meisjes of ze ook haar andere gedicht mag voorlezen. En zij is niet de enige.

We lopen uit, de jury heeft het moeilijk, maar wie de winnaar wordt lijkt niet meer belangrijk. Iedereen is trots op zijn gedicht en na afloop krijgen Annemarie en ik high fives. We zwaaien ze uit: 'Dag dichter, dag dichteres, jullie waren top.' Terwijl iedereen zijn jas aantrekt en wegloopt hoor ik het meisje dat vanochtend nog zo verveeld met haar hoofd op de tafel lag tegen haar vriendin zeggen dat taal af en toe best cool is. 

Archief