logo_lefmetletters

Iets met d/t

Vrijdagochtend 12.02 uur. Het interview is afgelopen. Ik stap in mijn auto en kijk nog even op mijn telefoon. Mijn hart slaat over.

Acht oproepen gemist van de basisschool waar mijn jongste dochter op zit. Wat is er gebeurd? Rustig blijven, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik bibberig de toetsen indruk om terug te bellen. Gelukkig, de telefoon gaat over. Ik krijg een juf aan de lijn. Haar stem klinkt opgewekt.

 

'Fijn dat je terugbelt. Nee, er is niets met je dochter.'

Opgelucht haal ik adem. 'Waar probeer je me dan voor te bellen?'

'Over het facebookbericht dat je gisterenavond stuurde.'

Ineens moet ik heel hard lachen. Ik heb inderdaad gisterenavond een facebookbericht geplaatst. Over een spelfout in het rapport van mijn dochter. Iets met d/t. En daar belt de juf nu over. Dat ze dat zo vervelend vindt. Dat ze de spelfout gevonden heeft en direct een nieuw, verbeterd rapport heeft uitgedraaid.

Ik glimlach. Wat goed van haar. Ze wil nog wel even iets kwijt. Dat ze liever had gehad dat ik het direct aan haar verteld had. Dat ze dit heel vervelend vindt.

Dan vertel ik haar dat ik het ook vervelend vind. En dat het niet om haar of haar collega’s of de school gaat. Daar ben ik zeer tevreden over. Maar dat ik me wel stoor aan grammaticale fouten van juffen en meesters. Op alle scholen, zowel in het basisonderwijs als het voortgezet onderwijs. Dat ik dat zorgelijk vind. Want, hoe kunnen we kinderen de taal goed leren, als we deze zelf niet beheersen?