logo_lefmetletters

Geluidenexpeditie

Maandagochtend kwart over negen. Ik wacht bij de parkeerplaats aan de haven van Wijk bij Duurstede op de fotograaf. We gaan op bezoek bij meneer Muis. Hij woont in een boot, ver weg van de bewoonde wereld. De fotograaf weet de weg. We lopen over een smal paadje dat eindigt bij een hek.

 

Het is stil, we horen alleen vogeltjes fluiten. We openen het hek en lopen door het weiland. De zon schijnt op het hoge gras dat zachtjes van links naar rechts beweegt. Terwijl we verder lopen wordt het weiland steeds ruiger. Van een pad is eigenlijk geen sprake meer. We worstelen ons langs de brandnetels en distels terwijl verderop de schapen grazen. Na nog een hek zijn we op de plaats van bestemming.

Meneer Muis wacht op ons en groet vriendelijk. Hij gaat ons voor op een smalle en ietwat fragiele houten loopplank. Meneer Muis haalt koffie en thee. Het lijkt hier zo stil, maar als je goed luistert is er een kakofonie van geluiden. Het water kabbelt onder de vlonders. Totdat er een vrachtschip voorbij vaart. Het zachte kabbelen gaat langzaam over in het geluid van klotsend water dat met bijna grof geweld door de vlonders zijn weg naar de waterkant probeert te vinden. Het touw waarmee de boot stevig vastligt, slaat met een harde klap op het water.

De schapen in de wei blaten niet, maar lijken verkouden. Ze maken het geluid dat mijn opa vroeger ook deed toen hij nog zware shag rookte. Van die vieze rochelende keelklanken. In de verte hoor ik ook een kip. Aan het tokkende geluid te horen heeft zij zojuist ergens een ei gelegd.

En dan hoor ik ineens een zware, maar heel vriendelijke stem: ‘Suiker in de thee?’ Meneer Muis staat naast me en ik moet aan het werk.

Later die dag lees ik opdracht twee van de ideeënsafari van Sigrid van Iersel. Bedoeling van deze expedities is om overal ideeën op te doen, nieuwe mogelijkheden te zien én je hersenen te trainen in creativiteit. Opdracht twee is luisteren naar geluiden. Zonder dat ik het wist, heb ik de opdracht vervuld.