logo_lefmetletters

Confrontatie in Corpus

Dochterlief had zich er al weken op verheugd. En zaterdag was het eindelijk zover. We gingen met zijn tweeën naar Corpus, het museum over het menselijk lichaam in Leiden. Broer en zus waren al een keer geweest en kwamen met spannende verhalen thuis. Je liep in een lichaam en dat was hartstikke spannend, hadden ze ons verteld.


Reis door het lichaam
Nieuwsgierig liepen we naar binnen. We kregen een koptelefoon op ons hoofd en een kastje om ons nek. Via de koptelefoon meldde onze gids dat we met de roltrap naar boven mochten. Onze reis door de mens was begonnen. We liepen letterlijk door het menselijk lichaam. Van de eicel en het zaad naar de maag, darm, lever en nier. En via het hart naar de mond, ogen, neus, oren om tot slot bij de hersenen te komen. En in elke ruimte was een verhaal.

Humor in de eicel

Het begon bij de eicel en het zaad. Terwijl de verteller zijn verhaal deed, draaide er op het scherm een animatiefilmpje. De zaadcellen kwamen tot leven en ik kreeg bijna medelijden met de uitputtende tocht die deze krioelende slangetjes maken. Slechts een zaadcel lukt het om tot de eicel door te dringen. Om een idee te krijgen hoe dat werkt, werden we in de eicel gezet. Op een stoel en met een 3-d bril op, ondervonden we de tocht der tochten. Terwijl we in die eicel zaten, zagen we twee zaadcellen die in de eindspurt de strijd met elkaar aangingen.  Zou het lukken? Ja hoor, een zaadcel wist de wand van onze eicel te doorboren en kwam gezellig binnen.

Misselijk in de maag
Het was net een voetbalwedstrijd. We zaten op het puntje van onze stoel en achter me riep iemand enthousiast Yes! Euforisch liepen we verder het lichaam in. Bij de maag voelde ik me opgesloten tussen de vier maagwanden. Het borrelende geluid en het scherm met kolkende kleine balletjes die razendsnel van voor naar achter en van boven naar beneden bewogen, bezorgde me maagzuur.

Boos en verdrietig in de lever
Amper bijgekomen kwamen we terecht in de lever. Mijn maag kromp ineen. Ik had namelijk vlak voor we vertrokken naar Corpus het bericht gekregen dat een goede kennis was overleden. Drie weken geleden was er nog niets aan de hand en nu was ze er ineens niet meer. Leverkanker en overal uitzaaiingen. Ik stond in de lever en werd boos. Boos op dat ding dat zo snel een leven kan verwoesten en beëindigen. Verdrietig omdat ik haar nooit meer zal zien. In een sneltreinvaart flitsen beelden van haar voorbij. De groep liep alweer  verder. Mijn dochter trok ongeduldig aan mijn vest. ‘We moeten verder mam.’

Ze heeft gelijk. We moeten inderdaad verder.  Ik kijk nog een laatste keer achterom en dan vervolgen we onze tocht door de nieren, darmen, het gezicht en de hersenen. Corpus raakt, verrast, ontroert, verleidt en confronteert. Het museum als verhalenverteller pur sang.